پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات

  1. شمارهٔ ۶۶مائیم و میی و مطربی مشکین خال
  2. شمارهٔ ۶۷برخیز که ماه میزند خیمه ز شب
  3. شمارهٔ ۶۸برخیز که کار ما چو زر خواهد شد
  4. شمارهٔ ۶۹یک دم به طرب بادهٔ خوش لَوْن دهید
  5. شمارهٔ ۷۰دل در غم همدمی بفرسود و نیافت
  6. شمارهٔ ۷۱تا چند درین مقام بیدادگران
  7. شمارهٔ ۷۲مخموران را پیالهٔ می در ده
  8. شمارهٔ ۷۳جانا! می خور که چون گل تازه شکفت
همه‌ی باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.