پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات

  1. شمارهٔ ۷آن رفت که گفتمی من از زهد سخن
  2. شمارهٔ ۸معشوقه نه سر،‌نه سروری میخواهد
  3. شمارهٔ ۹چون با سرو دستار نمیپردازم
  4. شمارهٔ ۱۰در عشق بزرگیم به خردی بدهم
  5. شمارهٔ ۱۱ترسابچهای که توبه بشکست مرا
  6. شمارهٔ ۱۲نه در سرِ من سَرِسری بینی تو
  7. شمارهٔ ۱۳تا در بُنهٔ خویش مقام است ترا
  8. شمارهٔ ۱۴تا چند ز زاهد ریائی آخر
همه‌ی باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.