پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق

  1. شمارهٔ ۷دوش آمد و گفت: خانهٔ ما آخر
  2. شمارهٔ ۸دوش آمد و گفت: ای شب و روزت غمِ من
  3. شمارهٔ ۹دوش آمد و گفت: گردِ تو حلقه کنیم
  4. شمارهٔ ۱۰دوش آمد و گفت: گِردِ اِعزاز مگرد
  5. شمارهٔ ۱۱دوش آمد و گفت: مرغِ دل عاجز نیست
  6. شمارهٔ ۱۲دوش آمد و گفت: بی یقین مینرسی
  7. شمارهٔ ۱۳دوش آمد و گفت: خویش را دشمن باش
  8. شمارهٔ ۱۴دوش آمد و گفت: «در بلا پیوستی
همه‌ی باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.