پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق

  1. شمارهٔ ۲۹دوش آمد و گفت: مردمِ دوراندیش
  2. شمارهٔ ۳۰دی گفت: کجا شدی،‌چنین میباید
  3. شمارهٔ ۳۱دوشش دیدم چو زلف خود در تابی
  4. شمارهٔ ۳۲امشب بَرِ ما مست که آورد ترا
  5. شمارهٔ ۳۳امشب ز پگاهی به خروش آمده‌ای
  6. شمارهٔ ۳۴دوش آمد و گفت: هیچ آزرمت نیست
  7. شمارهٔ ۳۵دوش آمد و گفت: ای وطن بگرفته
  8. شمارهٔ ۳۶دوش آمد و گفت: اگر چه کم می‌آیم
همه‌ی باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.