عطار
شمارهٔ ۴۲
اول دل من، عشق رخت در جان داشت
چون پیدا شد مینتوان پنهان داشت
آن رفت که در دیده همی گشتم اشک
کامروز به زور باز مینتوان داشت
عطار
ادامه‌ی باب بیست و ششم: در صفت گریستن
- شمارهٔ ۴۴خونی که من از دیده به در می‌ریزم
- شمارهٔ ۴۵آن دل که دمی بی تو سر جانش نبود
- شمارهٔ ۴۶گرچه غمم از گریستن بیرونست
- شمارهٔ ۴۷چون با غم تو دل مرا تاب نماند
درباره‌ی عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.