پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان

  1. شمارهٔ ۶ماهی که چو مهر عالم آرای افتاد
  2. شمارهٔ ۷آه از غم آن که زود برگشت و برفت
  3. شمارهٔ ۸میگریم ازان مهوشم و میگریم
  4. شمارهٔ ۹ای دل بگری بر من مسکین و مپرس
  5. شمارهٔ ۱۰دی بر سر خاک دلبری با دل ریش
  6. شمارهٔ ۱۱ای ماه زمین به برج افلاک شدی
  7. شمارهٔ ۱۲ای پشت بداده رفته هم روز نخست
  8. شمارهٔ ۱۳بر خاک تو چون بنفشهام سر در بر
همه‌ی باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.