پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه

  1. شمارهٔ ۱۰۰جان دردو جهان کسی بجای تو نداشت
  2. شمارهٔ ۱۰۱هم درد توام مایهٔ درمان بودست
  3. شمارهٔ ۱۰۲یا رب! برهان زنفس دشمن صفتم
  4. شمارهٔ ۱۰۳تا چند تنم پردهٔ بیچارگیم
  5. شمارهٔ ۱۰۴چون جملهٔ راه، کاروان من و تست
  6. شمارهٔ ۱۰۵کو دل که بلای روزگارِ تو کشد
  7. شمارهٔ ۱۰۶یا رب به حجاب زین جهانم نبری
  8. شمارهٔ ۱۰۷میآیم و با دلی سیه میآیم
همه‌ی باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.