عطار
باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
شمارهٔ ۱۰۵
کو دل که بلای روزگارِ تو کشد
کو جان که عقوبتِ شمارِ تو کشد
من ننگِ زنان مستحاضه شدهام
کو گردنِ امردان که بارِ تو کشد
عطار
ادامه‌ی باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰۷میآیم و با دلی سیه میآیم
- شمارهٔ ۱۰۸یا رب چو مرا ز نفسِ خود سود نبود
- شمارهٔ ۱۰۹ای هفت زمین و آسمانها ز تو پُر
- شمارهٔ ۱۱۰گر من زگنه توبه کنم بسیاری
- شمارهٔ ۱۱۱نه در بتری نه در بهی میمیرم
درباره‌ی عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.