عطار
(۱۲) پند کسری
چنین گفته‌ست کسری باربد را
که بی‌اندوه اگر خواهی تو خود را
حسد بیرون کن از دل شاد گشتی
ز حق راضی شو و آزاد گشتی
عطار
ادامه‌ی بخش سیزدهم
- (۱۴) حکایت شعبی و آن مرد که صعوۀ گرفته بودچنین گفته‌ست شعبی مردِ درگاه
- (۱۵) حکایت زنبور با موریکی زنبور می‌آمد ز خانه
- (۱۶) حکایت پیغامبر و کنیزک حبشیچنین نقلست از سلمان که یک روز
- (۱۷) حکایت آن مرد که پیش فضل ربیع آمدیکی پیری مشوّش روزگاری
- (۱۸) حکایت بهلولیکی می‌رفت در بغداد بر رخش
- (۱۹) حکایت مرد مجنون و رعنایانبره دربود مجنونی نشسته
درباره‌ی عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.