امیر معزی
شمارهٔ ۳۴
دولت که همه جهان به‌سنجر دادست
داند به یقین که خوب و درخور دادست
سنجر که وزارت به مظفر دادست
شک نیست که حق به دست حقور دادست
امیر معزی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳۶آتش تیغی و تا به محشر تف توست
- شمارهٔ ۳۷ای شاه دل روشن تو جوشن توست
- شمارهٔ ۳۸ای یار چو روزگار یار من و توست
- شمارهٔ ۳۹دولت که تو را داد به من زایل نیست
- شمارهٔ ۴۰تا دین باشد به جز یکی یزدان نیست
- شمارهٔ ۴۱بیدادی و فتنه در جهان آیین نیست
- شمارهٔ ۴۲در عشق توام امید بهروزی نیست
- شمارهٔ ۴۳در راه نسا ای ملک پاک سرشت
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.