امیر معزی
شمارهٔ ۱۶۴
از بهر جمال چهرهٔ همچو پری
دستت به سوی آینه تا چند بری
از بس که همی به آینه درنگری
بر چهرهٔ خویشتن ز من فتنه‌تری
امیر معزی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۶۶ای باخته عشق در جهان با دگری
- شمارهٔ ۱۶۷هر سال به‌کار ملک بیدار تری
- شمارهٔ ۱۶۸هر دم زا‌دمی خجسته دیدار تری
- شمارهٔ ۱۶۹زاهد نکند توبه به زهد ای ساقی
- شمارهٔ ۱۷۰خور گوید کاشکی که زرین تنمی
- شمارهٔ ۱۷۱ای شاه نگویمت که چون گردونی
- شمارهٔ ۱۷۲این مجلس شاه و گل‌فشان اندروی
- شمارهٔ ۱۷۳لبیک دهد بخت چو آواز دهی
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.