پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۷۵

سبز شکرین که نیشکر بندهٔ اوست

صد جان بفدای یک شکر خندهٔ اوست

در دور لبش آب حیات است نهان

پیداست که آب خضر شرمندهٔ اوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۷ای غایت هر هنر که در آدم هست
  2. شمارهٔ ۷۸آن غمزده ام که زهر غم نوش منست
  3. شمارهٔ ۷۹ای آنکه در تو قبله اهل وفاست
  4. شمارهٔ ۸۰عمرست شبی که با حریف طربیست
  5. شمارهٔ ۸۱در وادی عشق کز صفت بیرونست
  6. شمارهٔ ۸۲گردون طبق از بلندی همت بست
  7. شمارهٔ ۸۳آنکس که ز حسن او جلوه گرست
  8. شمارهٔ ۸۴آن بت که خراب او سامریست
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.