پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۳۷۵

گویم سخنی اگر ترا هوش بود

زن جمله یکیست گر در آغوش بود

خورشید رخان بهل کسیرا بطلب

کش سایه ز آفتاب روپوش بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۷۷فرخنده سعادتی که معبود دهد
  2. شمارهٔ ۳۷۸فرزند تو بهتر آنکه خود رو نبود
  3. شمارهٔ ۳۷۹پرسید کسی که آخر آیا چه شود
  4. شمارهٔ ۳۸۰شیخ است بر آن که کار خود نیک کند
  5. شمارهٔ ۳۸۱شیراز که کس درو هنر نپذیرد
  6. شمارهٔ ۳۸۲شیراز که گل درو بصد لون بود
  7. شمارهٔ ۳۸۳هر کس که بوقت عقد زن نار خرید
  8. شمارهٔ ۳۸۴مرغی که ز بند غم گشادش باشد
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.