پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۲۷۲

عشقت که زغم رشته جانم گسلد

هرگز نفسی بحال خویشم نهلد

هر چند که سر بسر جهان خار غمست

خاری ندمد که در دل من نخلد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷۴جان بهر غمست و بیغم امکان نبود
  2. شمارهٔ ۲۷۵آنسرو قدان که گلرخ و ماه وشند
  3. شمارهٔ ۲۷۶در عشق اساس چاره کردن نبود
  4. شمارهٔ ۲۷۷یارب دل کس جز از تو خرم نشود
  5. شمارهٔ ۲۷۸از هر چه در این دایره موجود بود
  6. شمارهٔ ۲۷۹آن جو که بریده گشت از چشمه خود
  7. شمارهٔ ۲۸۰با آنکه زبان کلید هر کار بود
  8. شمارهٔ ۲۸۱طایر صفتان بخلق زوری نگنند
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.