پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

قطعات

شمارهٔ ۳۳

ای که هرگز نشود مست کسی

اگرش باده تو در جام کنی

تو بخیلی و منت گویم ابر

نه ازان روی که انعام کنی

بلکه زان روی که هرجا گذری

روز روشن را چون شام کنی

به مثل گر شودت گریه هوس

اشک را جای دگر وام کنی

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۳۵ای پسر گر هرزه خند و بی جا باشی چو گل
  2. شمارهٔ ۳۶گرچه مستی می کند از قید غم فارغ تو را
  3. شمارهٔ ۳۷اهل دنیا سخت نا اهلند گفتم ترکشان
  4. شمارهٔ ۳۸شکل ماه نو بدیدم در میان کهکشان
  5. شمارهٔ ۳۹شرط تأثیر ریاضت طینت پاک است و بس
  6. شمارهٔ ۴۰مال دنیا سایه است و اهل دنیا آفتاب
  7. شمارهٔ ۴۱شعله ی شوق تو از پا ننشیند به عبث
  8. شمارهٔ ۴۲وصل بیش از هجر جان سوزد نبینی عندلیب
همه‌ی قطعات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.