پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

قطعات

شمارهٔ ۱۲

گمان برم که مگر سر بر آسمان سودم

سرم شبی که بر آن خاک آستان آید

شدم زضعف چو مویی و از نزاکت طبع

گرش بدل گذرم بر دلش گران آید

گل از نشاط کله سوی آسمان افکند

صبا ز کویت اگر سوی گلستان آید

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۴عزیزی گفت با من دوش کای سلطان سوداگر
  2. شمارهٔ ۱۵می‌دهند از شوق آن رخساره جان از بهر آن
  3. شمارهٔ ۱۶شاید که دیرتر کند از سینه‌ام گذر
  4. شمارهٔ ۱۷ز رویش بر فلک عکسی یست خود کی مثل او باشد
  5. شمارهٔ ۱۸نشود شاد دل از وعده وصل تو مگر
  6. شمارهٔ ۱۹هزار چشم درفشان و دامن‌پرور
  7. شمارهٔ ۲۰ای دل هوای نفس کند خانه‌ات خراب
  8. شمارهٔ ۲۱ز فرموده اوستادان پیش
همه‌ی قطعات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.