شیرین

شیرین، معشوقه و همسر خسرو پرویز، در شاهنامه نماد وفاداری است. پس از کشته شدن خسرو، شیرویه او را خواستگاری کرد؛ شیرین به دخمه‌ی خسرو رفت و همان‌جا با زهر جان داد.

شجره‌نامه

عشق خسرو و شیرین

شیرین در جوانی خسرو معشوقه‌ی او بود، اما خسرو پس از پادشاهی او را فراموش کرد. روزی شیرین بر بام رفت و سر راه خسرو ایستاد و خسرو او را به کاخ برد و به همسری گرفت. بزرگان ناخرسند بودند، اما خسرو با ترفندی آنان را قانع کرد.

وفاداری تا مرگ

پس از کشته شدن خسرو، شیرویه شیرین را خواست. شیرین پذیرفت به شرط آنکه یک بار دیگر دخمه‌ی خسرو را ببیند. در دخمه، کنار پیکر خسرو نشست و زهری را که همراه داشت خورد و جان داد. داستان عاشقانه‌ی گسترده‌تر شیرین و خسرو و فرهاد را نظامی سرود.