سوره شمس (الشمس)

1. ۱

   بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا

   قسم به آفتاب و تابش هنگام رفعتش.

2. ۲

   وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا

   و قسم به ماه که پیرو آفتاب تابان است.

3. ۳

   وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا

   و قسم به روز هنگامی که جهان را روشن سازد.

4. ۴

   وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا

   و قسم به شب وقتیکه عالم را در پرده ی سیاهی کشد.

5. ۵

   وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا

   و قسم به آسمان بلند و آنکه آنرا بنا کرد.

6. ۶

   وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا

   و قسم به زمین و آنکه آنرا بگسترانید.

7. ۷

   وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّىٰهَا

   و قسم به نفس و آنکه آنرا نیکو بیافرید.

8. ۸

   فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا

   و با او خیر و شر او را الهام کرد.

9. ۹

   قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا

   که هر کسی روح خود را از گناه پاک سازد و به یقین رستگار خواهد بود.

10. ۱۰

    وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا

    و هرکه اورا پلید گرداند البته زیانکار خواهد گشت.

11. ۱۱

    كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ

    طایفه ی ثمود از غرور پیغمبر خود صالح را تکذیب و طغیان کردند.

12. ۱۲

    إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا

    هنگامیکه شقی ترین شان برانگیخته شد.

13. ۱۳

    فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا

    رسول خدا صالح بر آنها گفت این ناقه آیت خداست ، از خدا بترسید و آنرا سیراب گردانید.

14. ۱۴

    فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا

    لیکن آن قوم رسول را تکذیب و ناقه را پی کردند ، خداوند هم به کیفر گناهانشان آنانرا هلاک و شهرشان را با خاک یکسان نمود.

15. ۱۵

    وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا

    و هیچ باک از هلاک آنها نداشت.

متن قرآن: رسم‌الخط عثمانی، پروژه‌ی تنزیل (tanzil.net)؛ بدون تغییر در متن. ترجمه‌ی فارسی: مهدی الهی قمشه‌ای؛ توضیح‌های داخل پرانتز از مترجم است.