سوره قیامت (القيامة)

1. ۱

   بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ

   چنین نیست (که کافران پنداشتند) قسم به روز (بزرگ) قیامت.

2. ۲

   وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ

   و قسم به نفس پر حسرت و ملامت (یعنی نفس انسان که در قیامت خود را بر تقصیر و گناه بسیار ملامت کند و حسرت خورد). [جواب قسم محذوف است، یعنی به اینها سوگند می‌خورم که آدمیان را در روز قیامت برخواهم انگیخت. (م) ژ)]

3. ۳

   أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ

   آیا آدمی پندارد که ما دیگر ابدا استخوانهای (پوسیده) او را باز جمع نمی‌کنیم؟

4. ۴

   بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ

   بلی (استخوانهای او را جمع می‌کنیم) در حالی که ما قادریم که سرانگشتان او را هم منظم درست گردانیم.

5. ۵

   بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ

   بلکه انسان می‌خواهد آنچه (از عمرش) در پیش است همه را به فجور و هوای نفس گذراند.

6. ۶

   يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ

   (که دایم با شک و انکار) می‌پرسد کی روز قیامت (و حساب) خواهد بود؟

7. ۷

   فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ

   (بگو) روزی که چشمهای خلقان (از وحشت و هول) خیره بماند.

8. ۸

   وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ

   و ماه تابان تاریک شود.

9. ۹

   وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ

   و میان خورشید و ماه جمع گردد (و هر دو بی‌نور شوند).

10. ۱۰

    يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ

    در آن روز انسان گوید: (ای وای از سختی عذاب) کجا مفرّ و پناهی خواهد بود؟

11. ۱۱

    كَلَّا لَا وَزَرَ

    هرگز مفرّ و پناهگاهی نیست.

12. ۱۲

    إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ

    آن روز جز درگاه خدا آرامگاهی هیچ نیست.

13. ۱۳

    يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ

    آن روز آدمی به (نتیجه) هر نیک و بدی که در مقدّم و مؤخّر عمر کرده آگاه خواهد شد.

14. ۱۴

    بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ

    بلکه انسان خود بر (نیک و بد) خویش به خوبی بیناست.

15. ۱۵

    وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ

    هر چند (پرده‌های) عذر (بر چشم بصیرت) خود بیفکند.

16. ۱۶

    لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ

    (ای رسول در حال وحی) با شتاب و عجله زبان به قرائت قرآن مگشای.

17. ۱۷

    إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ

    که ما خود قرآن را مجموع و محفوظ داشته و بر تو فرا خوانیم.

18. ۱۸

    فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ

    و آن‌گاه که بر خواندیم تو پیرو قرآن آن باش.

19. ۱۹

    ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ

    پس از آن بر ماست که (حقایق) آن را بر تو بیان کنیم.

20. ۲۰

    كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ

    هرگز، بلکه شما (کافران لجوج) تمام دنیای نقد عاجل را دوست دارید.

21. ۲۱

    وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ

    و به کلی کار آخرت را واگذارید.

22. ۲۲

    وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ

    آن روز رخسار طایفه‌ای (از شادی) بر افروخته و نورانی است.

23. ۲۳

    إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ

    و به چشم قلب جمال حق را مشاهده می‌کنند.

24. ۲۴

    وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ

    و رخسار گروهی دیگر عبوس و غمگین است.

25. ۲۵

    تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ

    که می‌دانند حادثه ناگواری در پیش است که پشت آنها را می‌شکند.

26. ۲۶

    كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ

    چنین نیست (که منکران قیامت پنداشتند. باش تا) آن گاه که جانشان به گلو رسد.

27. ۲۷

    وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ

    و (اهلش) گویند: کیست که چاره درد این بیمار تواند کرد؟

28. ۲۸

    وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ

    و بیمار خود یقین به مفارقت از دنیا کند (که ملک موت را به چشم ببیند).

29. ۲۹

    وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ

    و ساقهای پا (از شدت غم عقبی و حسرت دنیا) به هم در پیچد.

30. ۳۰

    إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ

    در آن روز خلق را به سوی خدا خواهند کشید.

31. ۳۱

    فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ

    پس (آن روز وای بر آن که چون ابو جهل) حق را تصدیق نکرد و نماز (و طاعتش) بجا نیاورد.

32. ۳۲

    وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ

    بلکه (خدا را) تکذیب کرد و (از حکمش) رو بگردانید.

33. ۳۳

    ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ

    و آن گاه با تکبر و نخوت به سوی اهل خویش روی آورد.

34. ۳۴

    أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ

    (به وی خطاب شود) وای (بر زندگی) و (صد) وای بر (مرگ) تو.

35. ۳۵

    ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ

    پس (از مرگ هم) وای (بر برزخ) و (صد) وای بر (روز محشر) تو.

36. ۳۶

    أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى

    آیا آدمی می‌پندارد که او را مهمل (از تکلیف و ثواب و عقاب) گذارند (و غرضی در خلقتش منظور ندارند).

37. ۳۷

    أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ

    آیا آدمی قطره آب نطفه نبود که (در رحم) ریزند؟

38. ۳۸

    ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ

    و پس از نطفه خون بسته شد و آن گاه (خدایش به این صورت زیبای حیرت انگیز) آفرید و آراسته ساخت.

39. ۳۹

    فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ

    پس آن گاه از او دو صنف نر و ماده پدید آورد.

40. ۴۰

    أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ

    آیا چنین خدای (با قدرت و حکمت) باز نتواند مردگان را زنده گرداند؟

متن قرآن: رسم‌الخط عثمانی، پروژه‌ی تنزیل (tanzil.net)؛ بدون تغییر در متن. ترجمه‌ی فارسی: مهدی الهی قمشه‌ای؛ توضیح‌های داخل پرانتز از مترجم است.