پرش به محتوای اصلی
فرخی یزدی فرخی یزدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴۱

ای کاش مرا ناطقه گویا می‌شد

یک لحظه دهان بسته‌ام وا می‌شد

تا این دل سودازدهٔ پرده‌نشین

بی‌پرده میان خلق رسوا می‌شد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴۳ - به مناسبت قتل کلنل پسیانروزی که شهید عشق قربانی شد
  2. شمارهٔ ۱۴۴این قوم که تا کشور ما تاخته‌اند
  3. شمارهٔ ۱۴۵بس هم‌نفسان نرد غلط باخته‌اند
  4. شمارهٔ ۱۴۶آنان که لوای فقر افراخته‌اند
  5. شمارهٔ ۱۴۷ - در مورد وکلای مجلسآنان که سوار اسب گلگون شده‌اند
  6. شمارهٔ ۱۴۸ابناء بشر جمله ز یک عائله‌اند
  7. شمارهٔ ۱۴۹ - در مورد وثوق‌الدولهآنان که پریر قلب ما را خستند
  8. شمارهٔ ۱۵۰آن سلسله ای که از امیران هستند
همه‌ی رباعیات ←

فرخی یزدی درباره‌ی فرخی یزدی

میرزا محمد فرخی یزدی ملقب به تاج الشعرا (۱۲۶۸ شمسی – ۲۵ مهر ۱۳۱۸ شمسی) شاعر و روزنامه‌نگار آزادی‌خواه و دموکرات صدر مشروطیت است. وی سردبیر روزنامهٔ طوفان بود. او همچنین نمایندهٔ مردم یزد در دوره هفتم مجلس شورای ملی بود و در زندان قصر کشته شد. مدفن او ناشناخته است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.