پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی متفرقات

  1. شمارهٔ ۲۳شبی که ابر سیه، ماه را نقاب شود
  2. شمارهٔ ۲۴داغم که سر زلف توام زود شد از کف
  3. شمارهٔ ۲۵از بس که بی نصیب در ایام پیری ام
  4. شمارهٔ ۲۶ستم کردم به خود کاین نفس بدخو را خورش دادم
  5. شمارهٔ ۲۷ز بس نومیدم از بیداد گردون
  6. شمارهٔ ۲۸رخ نیفروخته در بزم، خراب تو شدم
  7. شمارهٔ ۲۹چو نی باید درین باغ فنا دایم کمربستن
  8. شمارهٔ ۳۰به شاخ گل تواند بلبل ما آشیان بستن
همه‌ی متفرقات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.