پرش به محتوای اصلی
سوزنی سمرقندی

بخش دوم قطعات

شمارهٔ ۱۷ - دیوان رشیدالدین

هرکه دیوان رشیدالدین را از پس آن

وصف منهاج نظر میکند از آن طیر است

اوست در خیمه این پیر کبیری کبود

هنری شاهی کز هر هنری صد ایر است

هر چه در گیتی مرد سخنست الاوی

زن باریش کله گویم دانم غیر است

اهل خوارزم شناسند ز دور و نزدیک

که منم لیکن او برد قسکیر است

ادامه‌ی بخش دوم قطعات

  1. شمارهٔ ۱۹ - بد دل و بد طلعت و بد روی و بد دیدارای کل رواسک کند و سرسر خار
  2. شمارهٔ ۲۰ - عمر عاشقعمر عاشق از آن . . . ون نور دین پرداز
  3. شمارهٔ ۲۱ - یاد دارییاد داری آنچه با . . . ون تو کردستم
  4. شمارهٔ ۲۲ - جامه نیلیخمخانه را حلال بگفتن بود محال
  5. شمارهٔ ۲۳ - خر خمخانهبر درگه شاهنشه صد صاحب بارند
  6. شمارهٔ ۲۴ - شعر دلفروزینبه آزمایش اگر کوزه ای پر آب کنم
همه‌ی بخش دوم قطعات ←

درباره‌ی سوزنی سمرقندی

شمس‌الدین تاج‌الشعرا محمد بن علی سمرقندی، معروف به سوزنی سمرقندی (درگذشتهٔ ۵۶۲ قمری به نقل از رضا قلی خان هدیت یا ۵۶۹ قمری به نقل از دولتشاه سمرقندی) شاعر هجاگو و هزال ایرانی قرن ششم هجری است. وی در اشعارش نام خود را محمد، عمر و بوبکر و نام پدرش را مسعود ذکر کرده، از این جهت درستی نام اطلاق شده بر وی یعنی محمد بن علی م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.