پرش به محتوای اصلی
وفایی شوشتری وفایی شوشتری

مدایح و مراثی

شمارهٔ ۳۹ - در مدح و منقبت و ذکر شهادت حضرت علی اکبر (ع)

طبع شرر فشانم ار شعله ی آذر آورد

بلبل نطقم از کجا طبع سمندر آورد

بلبل آن گلم که پیوسته زبوی سنبلش

باغ بهشت را خداوند معطّر آورد

آنکه خدای اکبرش خلق نموده تا مگر

نام گرام خویش را خالق اکبر آورد

کرده خدا رسول را، مظهر خود برای آن

تا مگرش برای خود مظهر و مظهر آورد

شعشعه ی جمال او مظهر نور احمدی

طنطنه ی جلال او یاد، ز حیدر آورد

می سزد، آنکه دادگر دفتر و مصحفی دگر

در صفت جلال و جاه علی اکبر آورد

از لب روح بخش و از آینه ی جمال خود

معجزه و کرامت از خضر و سکندر آورد

بهر طلوع ماه رخساره اش از سپهرِ زین

اختر طبع آتشین مطلع دیگر آورد

ادامه‌ی مدایح و مراثی

  1. شمارهٔ ۴۱ - در شهادت حضرت علی اکبر (ع)باز این سرِ سودایی ام با عشق همسر آمده
  2. شمارهٔ ۴۲ - در رشادت و شهادت حضرت مسلم (ع)کسی کو با بتی شیرین زبان همراز و همدم شد
  3. شمارهٔ ۴۳ - تجدید مطلعبه حکم شاه دین بر کوفه رفتن چون مصمّم شد
  4. شمارهٔ ۴۴ - در شهادت حضرت قاسم (ع)زبان خامه در این داستان بود الکن
  5. شمارهٔ ۴۵ - در مدح و مرثیه بزرگان دین علیهم سلام اللهآل پیغمبر که ایشان نور حق را مظهرند
  6. شمارهٔ ۴۶ - در مصیبت سالار شهیدان (ع)باز از نو خامه همچون نی نوا سر می کند
همه‌ی مدایح و مراثی ←

وفایی شوشتری درباره‌ی وفایی شوشتری

ملا فتح‌الله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود. از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه می‌زیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.