پرش به محتوای اصلی
امیر شاهی امیر شاهی

رباعیات

شمارهٔ ۷

تا از رخ تو سنبل تر می‌خیزد

گویی که نبات از شکر می‌خیزد

شاها، تو خلیلی، چه عجب می‌داری؟

گر سبزه ز آتش تو برمی‌خیزد؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸ما را چه از آن که هر کسی بد بیند؟
  2. شمارهٔ ۹از لاله و سبزه، نقشبندان بهار
  3. شمارهٔ ۱۶ای دل، همه اسباب جهان خواسته گیر
  4. شمارهٔ ۱۰راحت طلبی، به داده دهر بساز
  5. شمارهٔ ۱۱در حلقه عشق ره نیابد هر کس
  6. شمارهٔ ۱۹ای زلف مسلسلت بلای دل من
  7. شمارهٔ ۱۲مائیم حریم انس را خاص شده
  8. شمارهٔ ۱۷ما را به جهان زنی و فرزندی نه
همه‌ی رباعیات ←

امیر شاهی درباره‌ی امیر شاهی

اَمیرْ شاهیِ سَبزِواری متخلص به «شاهی» با نام و نسب کامل‌تر «آق ملک پسر ملک جمال‌الدین فیروزکوهی سبزواری» (زاده ۷۸۵ هجری قمری در سبزوار - درگذشته به ۸۵۷ قمری) از شاعران دورهٔ تیموری است که در خوشنویسی، نگارگری و موسیقی نیز مهارت داشته است. نسب وی به سربداران آن دیار می‌رسد و از خواهرزادگان خواجه علی مؤید امیر سربداری ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.