پرش به محتوای اصلی
سلمان ساوجی سلمان ساوجی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷

گفتم که مگر به اتفاق اصحاب

در موسم گل ترک کنم باده ناب

بلبل ز چمن نعره زنان داد جواب

کای بیخبران برگ گل و ترک شراب؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۹اشکم ز رخ تو لاله رنگ آمده است
  2. رباعی شمارهٔ ۱۰من با کمر تو در میان کردم دست
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱دیدیم که این دایره بی سر و بن
  4. رباعی شمارهٔ ۱۲تا با شدم این جان گرامی در تن،
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳بیماری شمع بین و آن مردن او
  6. رباعی شمارهٔ ۱۴یاقوت لبا، لعل بدخشانی کو؟
  7. رباعی شمارهٔ ۱۵این ابر نگر خیمه بر افلاک زده
  8. رباعی شمارهٔ ۱۶ای سایه سنبلت سمن پرورده،
همه‌ی رباعیات ←

سلمان ساوجی درباره‌ی سلمان ساوجی

خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را د...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.