صفی علیشاه
۲- آیات ۹ تا ۱۶
وَ نَزَّلْنٰا مِنَ اَلسَّمٰاءِ مٰاءً مُبٰارَکاً فَأَنْبَتْنٰا بِهِ جَنّٰاتٍ وَ حَبَّ اَلْحَصِیدِ (۹) وَ اَلنَّخْلَ بٰاسِقٰاتٍ لَهٰا طَلْعٌ نَضِیدٌ (۱۰) رِزْقاً لِلْعِبٰادِ وَ أَحْیَیْنٰا بِهِ بَلْدَةً مَیْتاً کَذٰلِکَ اَلْخُرُوجُ (۱۱) کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَ أَصْحٰابُ اَلرَّسِّ وَ ثَمُودُ (۱۲) وَ عٰادٌ وَ فِرْعَوْنُ وَ إِخْوٰانُ لُوطٍ (۱۳) وَ أَصْحٰابُ اَلْأَیْکَةِ وَ قَوْمُ تُبَّعٍ کُلٌّ کَذَّبَ اَلرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِیدِ (۱۴) أَ فَعَیِینٰا بِالْخَلْقِ اَلْأَوَّلِ بَلْ هُمْ فِی لَبْسٍ مِنْ خَلْقٍ جَدِیدٍ (۱۵) وَ لَقَدْ خَلَقْنَا اَلْإِنْسٰانَ وَ نَعْلَمُ مٰا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْ حَبْلِ اَلْوَرِیدِ (۱۶)
و فرو فرستادیم از آسمان آب را برکت داده شده پس رویانیدیم بآن بوستانها و دانه درویده شونده (۹) و درخت خرمای بلند که مر آن راست شکوفه در هم رسته (۱۰) روزی برای بندگان و زنده گردانیدیم بآن بلده مرده را همچنین است بیرون آمدن (۱۱) تکذیب کردند پیش از ایشان قوم نوح و اصحاب رس و ثمود (۱۲) و عاد و فرعون و برادران لوط (۱۳) و اصحاب ایکه و قوم تبع همگی تکذیب نمودند رسولان را پس لازم شد وعید من (۱۴) آیا پس ناتوان شدیم بآفریدن نخست بلکه ایشان در شکنند از آفریدن تو (۱۵) و بتحقیق آفرید انسان را و می‌دانیم آنچه وسوسه می‌کند بآن نفسش و ما نزدیکتریم باو از رگ گردن (۱۶)
هم فرستادیم آبی ز آسمان
بس مبارک پس برویاندیم از آن
بوستانها پر ز میوه نو به نو
دانه ها که می کنند آن را درو
چون برنج و گندم و جو از نبات
وز درختان با ز نَّخْلَ باسِقَات
آن همه یعنی بلند و باردار
برهم و پیچیده گلهاشان به بار
جمله رویاندیم اینها از زمین
بندگان را تا بود رزق این چنین
زنده کردیم ارض مرده بالعیان
همچنین باشد خروج مردگان
پیش از این کردند هم تکذیب بس
قوم نوح از انبیاء و اصحاب رَس
هم ثمود و عاد و فرعون از سقوط
و اهل ایکه همچنین اخوان لوط
هم گروه تُبع این مردم ز کل
هر زمان کردند تکذیب رسل
مانده از خلق نخست آیا شدیم
تا شویم از خلق ثانی چون قدیم
بلکه ایشان در شکند از خلق نو
جانشان در علم ما باشد گرو
خلق کردیم آدمی را تو به تو
نَعلَمُ وَ مَا تُوَسوِسُ نَفسُهُ
می بدانیم آنچه نفسش می کند
وسوسه از حسن و قبح و نیک و بد
از رگ و جان ما به انسان اقربیم
بر وی آگه تر ز وی، روز و شبیم