پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

۴- سوره النساء

۷- آیات ۲۹ تا ۳۳

یٰا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا لاٰ تَأْکُلُوا أَمْوٰالَکُمْ بَیْنَکُمْ بِالْبٰاطِلِ إِلاّٰ أَنْ تَکُونَ تِجٰارَةً عَنْ تَرٰاضٍ‌ مِنْکُمْ وَ لاٰ تَقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ إِنَّ اَللّٰهَ کٰانَ بِکُمْ رَحِیماً (۲۹) وَ مَنْ یَفْعَلْ ذٰلِکَ عُدْوٰاناً وَ ظُلْماً فَسَوْفَ نُصْلِیهِ نٰاراً وَ کٰانَ ذٰلِکَ عَلَی اَللّٰهِ یَسِیراً (۳۰) إِنْ تَجْتَنِبُوا کَبٰائِرَ مٰا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُکَفِّرْ عَنْکُمْ سَیِّئٰاتِکُمْ وَ نُدْخِلْکُمْ مُدْخَلاً کَرِیماً (۳۱) وَ لاٰ تَتَمَنَّوْا مٰا فَضَّلَ اَللّٰهُ بِهِ بَعْضَکُمْ عَلیٰ بَعْضٍ لِلرِّجٰالِ نَصِیبٌ مِمَّا اِکْتَسَبُوا وَ لِلنِّسٰاءِ نَصِیبٌ مِمَّا اِکْتَسَبْنَ وَ سْئَلُوا اَللّٰهَ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ اَللّٰهَ کٰانَ بِکُلِّ شَیْ‌ءٍ عَلِیماً (۳۲) وَ لِکُلٍّ جَعَلْنٰا مَوٰالِیَ مِمّٰا تَرَکَ اَلْوٰالِدٰانِ وَ اَلْأَقْرَبُونَ وَ اَلَّذِینَ عَقَدَتْ أَیْمٰانُکُمْ فَآتُوهُمْ نَصِیبَهُمْ إِنَّ اَللّٰهَ کٰانَ عَلیٰ کُلِّ شَیْ‌ءٍ شَهِیداً (۳۳)

ای آن کسانی که گرویدید مخورید مالهاتان را میانتان بناحق مگر آنکه بوده باشد خرید و فروختنی بخشنودی از شما و مکشید خودهاتان را بدرستی که خدا باشد بشما مهربان (۲۹) و کسی که می‌کند آن را از راه تعدی و ستم پس زود باشد که بیندازیمش در آتش و باشد آن بر خدا آسان (۳۰) اگر پیرامون نگردید کبیره‌های آنچه را نهی کرده می‌شوید از آن در می‌گذرانیم از شما گناهانتان را و در می‌آوریم شما را در محلی گرامی (۳۱) و آرزو می‌کنید آنچه را افزونی داده خدا بآن برخی از شما را بر برخی از برای مردانست بهرۀ از آنچه کسب کردند و از برای زنانست بهرۀ از آنچه کسب کردند و درخواست کنید خدا را از فضلش بدرستی که خدا باشد بهمه چیز دانا (۳۲) و از برای همه گردانیدیم میراث بر آن از آنچه گذاشتند والدین و نزدیکان و کسانی که پیمان بست یمینهاتان پس بدهید ایشان را بهرۀ ایشان بدرستی که خدا باشد بر همه چیز شاهد (۳۳)

مؤمنان از اکل مال یکدگر

برحذر باشید کآن دارد خطر

جز که از وجه رضاء و اتّجار

نه از ربا و سرقت و غصب و قمار

وز هر آن وجهی که آن بر باطل است

مال نبود بلکه زهر قاتل است

نفسهای خویش را دارید باز

هم ز قتل یکدگر در احتراز

قتل نفس و خوردن مال کسان

حق نموده هر دو را توأم بیان

تا تو دانی گر خوری مال کسی

کشته ای او را و خود در محبسی

بر عباد خویش حق باشد رحیم

می نخواهد بر کسی اندوه و بیم

گر تو داری چشم رحمت از خدای

بر خلایق رحم کن زین در درآی

تا ننالد او، که خورد این مال من

شد هلاک جان من و اطفال من

داد مظلومان تو زو یا رب بگیر

چون تو بر ظلمش به من بودی خبیر

این کند هر کس به عدوان و ستم

آوریمش زود در نار نقم

وین بسی سهل است و آسان بر خدا

دادن اعنی بر ستمکاران جزا

ور نمایید از کبائر اجتناب

آنچه زو منهی شدید اندر کتاب

از شما پوشم بدی ها را تمام

در سرای خاصتان بدهم مقام

جایگاه و مدخلی کآمد کریم

خاص باشد بر عفیف و بر همیم

وآن کبائر قتل نفس است و زنا

شرک و ظلم و غصب و قذف و هم ربا

هم عقوق والدین و شرب خمر

هم فرار از زحف کز حق گشته امر

این کبائر باشد افعال یقین

وآنچه اخلاقی است هم بشنو چنین

کبر و حرص و عجب و انکار و حسد

بغض نیکان، ترک طاعت، خُلق بد

بل هر آنچه نهی شد در عقل و شرع

دان کبائر جمله را در اصل و فرع

نزد صوفی ذنب اکبر غفلت است

ترک غفلت ، اصل دین و طاعت است

می نخواهید آنچه را از جاه و مال

داده بر بعضی ز فضلش ذوالجلال

این تمنّا باشد از بخل و حسد

دل بمیرد زو شود کور این جسد

این بود بر قسمت حق اعتراض

هم دلیل بی رضایی و انقباض

هست مردان را نصیبی در ثواب

زآنچه کردند از فواید اکتساب

هم زنان را بهره ای باشد یقین

کسب کردند آنچه از دنیا و دین

این مقدّر باشد از حق بهر خلق

داده روزی هر کسی را قدر حلق

پس کنید از فضل او افزون طلب

تا ببخشد با سبب یا بی سبب

اوست دانا تا که باشد در عیان

مستحق فضل او از بندگان

بازگرداندیم هر کس را به عین

مر موالی زآنچه ماند از والدین

آنچه یعنی والدین و اقربا

ارث بگذارند بعد از خود به جا

وآنکه با سوگند پیمان بسته نیک

با شما اندر نصیب آمد شریک

بهره او را بدهید از سدس مال

بر عهود است او گُوه در کل حال

ادامه‌ی ۴- سوره النساء

  1. ۹- آیات ۳۸ تا ۴۳وَ اَلَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوٰالَهُمْ رِئٰاءَ اَلنّٰاسِ وَ لاٰ یُؤْمِنُونَ بِاللّٰهِ وَ لاٰ بِالْیَوْمِ اَلْآخِرِ وَ مَنْ یَکُنِ اَلشَّیْطٰانُ‌ لَهُ قَرِیناً فَسٰاءَ قَرِیناً (۳۸) وَ مٰا ذٰا عَلَیْهِمْ لَوْ آمَنُوا بِاللّٰهِ وَ اَلْیَوْمِ اَلْآخِرِ وَ أ
  2. ۱۰- آیات ۴۴ تا ۴۸أَلَمْ تَرَ إِلَی اَلَّذِینَ أُوتُوا نَصِیباً مِنَ اَلْکِتٰابِ یَشْتَرُونَ اَلضَّلاٰلَةَ وَ یُرِیدُونَ أَنْ تَضِلُّوا اَلسَّبِیلَ (۴۴) وَ اَللّٰهُ أَعْلَمُ بِأَعْدٰائِکُمْ وَ کَفیٰ بِاللّٰهِ وَلِیًّا وَ کَفیٰ بِاللّٰهِ نَصِیراً (۴۵) مِنَ اَلَّذِینَ هٰادُو
  3. ۱۱- آیات ۴۹ تا ۵۸أَ لَمْ تَرَ إِلَی اَلَّذِینَ یُزَکُّونَ أَنْفُسَهُمْ بَلِ اَللّٰهُ یُزَکِّی مَنْ یَشٰاءُ وَ لاٰ یُظْلَمُونَ فَتِیلاً (۴۹) اُنْظُرْ کَیْفَ یَفْتَرُونَ عَلَی اَللّٰهِ اَلْکَذِبَ وَ کَفیٰ بِهِ إِثْماً مُبِیناً (۵۰) أَ لَمْ تَرَ إِلَی اَلَّذِینَ أُوتُوا نَصِ
  4. ۱۲- آیات ۵۹ تا ۶۵یٰا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اَللّٰهَ وَ أَطِیعُوا اَلرَّسُولَ وَ أُولِی اَلْأَمْرِ مِنْکُمْ فَإِنْ تَنٰازَعْتُمْ فِی شَیْ‌ءٍ فَرُدُّوهُ إِلَی اَللّٰهِ وَ اَلرَّسُولِ إِنْ کُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّٰهِ وَ اَلْیَوْمِ اَلْآخِرِ ذٰلِکَ خَیْرٌ و
  5. ۱۳- آیات ۶۶ تا ۷۰وَ لَوْ أَنّٰا کَتَبْنٰا عَلَیْهِمْ أَنِ اُقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ أَوِ اُخْرُجُوا مِنْ دِیٰارِکُمْ مٰا فَعَلُوهُ إِلاّٰ قَلِیلٌ مِنْهُمْ وَ لَوْ أَنَّهُمْ فَعَلُوا مٰا یُوعَظُونَ بِهِ لَکٰانَ خَیْراً لَهُمْ وَ أَشَدَّ تَثْبِیتاً (۶۶) وَ إِذاً لَآتَیْنٰاهُم
  6. ۱۴- آیات ۷۱ تا ۷۶یٰا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَکُمْ فَانْفِرُوا ثُبٰاتٍ أَوِ اِنْفِرُوا جَمِیعاً (۷۱) وَ إِنَّ مِنْکُمْ لَمَنْ لَیُبَطِّئَنَّ فَإِنْ أَصٰابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قٰالَ قَدْ أَنْعَمَ اَللّٰهُ عَلَیَّ إِذْ لَمْ أَکُنْ مَعَهُمْ شَهِیداً (۷۲) وَ لَئِ
  7. ۱۵- آیات ۷۷ تا ۸۰أَ لَمْ تَرَ إِلَی اَلَّذِینَ قِیلَ لَهُمْ کُفُّوا أَیْدِیَکُمْ وَ أَقِیمُوا اَلصَّلاٰةَ وَ آتُوا اَلزَّکٰاةَ فَلَمّٰا کُتِبَ عَلَیْهِمُ اَلْقِتٰالُ إِذٰا فَرِیقٌ مِنْهُمْ یَخْشَوْنَ اَلنّٰاسَ کَخَشْیَةِ اَللّٰهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْیَةً وَ قٰالُوا رَبَّنٰا
  8. ۱۶- آیات ۸۱ تا ۸۳وَ یَقُولُونَ طٰاعَةٌ فَإِذٰا بَرَزُوا مِنْ عِنْدِکَ بَیَّتَ طٰائِفَةٌ مِنْهُمْ غَیْرَ اَلَّذِی تَقُولُ وَ اَللّٰهُ یَکْتُبُ مٰا یُبَیِّتُونَ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ تَوَکَّلْ عَلَی اَللّٰهِ وَ کَفیٰ بِاللّٰهِ وَکِیلاً (۸۱) أَ فَلاٰ یَتَدَبَّرُونَ اَلْقُرْ
همه‌ی ۴- سوره النساء ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.