پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

۳۹- سوره الزمر

۷- آیات ۳۰ تا ۳۷

إِنَّکَ مَیِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَیِّتُونَ (۳۰) ثُمَّ إِنَّکُمْ یَوْمَ اَلْقِیٰامَةِ عِنْدَ رَبِّکُمْ تَخْتَصِمُونَ (۳۱) فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ کَذَبَ عَلَی اَللّٰهِ وَ کَذَّبَ بِالصِّدْقِ إِذْ جٰاءَهُ أَ لَیْسَ فِی جَهَنَّمَ مَثْویً لِلْکٰافِرِینَ (۳۲) وَ اَلَّذِی جٰاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ أُولٰئِکَ هُمُ اَلْمُتَّقُونَ (۳۳) لَهُمْ مٰا یَشٰاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ذٰلِکَ جَزٰاءُ اَلْمُحْسِنِینَ (۳۴) لِیُکَفِّرَ اَللّٰهُ عَنْهُمْ أَسْوَأَ اَلَّذِی عَمِلُوا وَ یَجْزِیَهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ اَلَّذِی کٰانُوا یَعْمَلُونَ (۳۵) أَ لَیْسَ اَللّٰهُ بِکٰافٍ عَبْدَهُ وَ یُخَوِّفُونَکَ بِالَّذِینَ مِنْ دُونِهِ وَ مَنْ یُضْلِلِ اَللّٰهُ فَمٰا لَهُ مِنْ هٰادٍ (۳۶) وَ مَنْ یَهْدِ اَللّٰهُ فَمٰا لَهُ مِنْ مُضِلٍّ أَ لَیْسَ اَللّٰهُ بِعَزِیزٍ ذِی اِنْتِقٰامٍ (۳۷)

بدرستی که تو میرنده و بدرستی که ایشانند میرندگان (۳۰) پس بدرستی که شما روز قیامت نزد پروردگارتان نزاع می‌کنید (۳۱) پس کیست ظالم‌تر از آنکه دروغ بست بر خدا و تکذیب نمود راست را چون آمد او را آیا نیست در دوزخ مقام مر کافران را (۳۲) و آنکه آورد صدق را و تصدیق نمود آن را آن گروه ایشانند پرهیزکاران (۳۳) مر ایشان‌راست هر چه خواهند نزد پروردگارشان آنست پاداش نیکوکاران (۳۴) تا محو کند خدا از ایشان بدترین آنچه کردند و پاداش دهد ایشان را مزدشان بخوبترین آنچه بودند که می‌کردند (۳۵) آیا نیست خدا کفایت‌کننده بنده‌اش را و می‌ترسانند ترا به آنانکه از غیر اویند و کسی را که اضلال کرد خدا پس نیست مر او را هیچ هدایت‌کننده (۳۶) و کسی را که هدایت کرد خدا پس نیست مر او را هیچ گمراه‌کننده آیا نیست خدا غالب صاحب انتقام (۳۷)

مشرکان گفتند داریم انتظار

موت احمد تا رهیم از گیر و دار

آمد آیت که تو و ایشان بالتمام

متصف بر وصف موتید از نظام

بعد موت اندر مقام رستخیز

خصم هم در نزد حق باشید نیز

کیست پس ظالم تر از آن برملا

که دروغی گفت آن کس بر خدا

کرد هم تکذیب بر گفتار راست

یعنی این قرآن که بر صدق از خداست

چونکه آمد بر وی از حق با فروغ

داشت پس گوینده اش را بر دروغ

نیست آیا از مجازات عیان

در جهنم جایگاه کافران

وآنکه آورد او کلامی را به راست

وآنکه تصدیقش نمود او کز خداست

آن گروه ایشان بوند از متقون

هم مصدّق هم صدیق اندر شئون

هست ایشان را به جنّت دم به دم

آنچه خواهند از کرامات و نعم

هستشان در نزد رب خود چنین

گر یقین داری جَزَآءُ الْمُحسِنِین

تا بپوشاند خدای لم یزل

بدترین آنچه کردند از عمل

هم دهد پاداش حق در کارشان

بر نکوتر چیزی از کردارشان

نیست حق بر بنده اش آیا که بس

تا کند زو دفع ضر در هر نفس

مشرکانت بیم بدهند از زیان

زآنچه غیر از حق پرستند از بتان

که زنی گر بر بتان ما تبر

بر تو از ایشان بود بیم خطر

حق اگر گمره کند در وادی ای

بنده را پس نیست بهرش هادی ای

وآنکه را کرد او هدایت ناگهش

پس نباشد کس که سازد گمرهش

نیست آیا غالب آن ربّ الانام

بر هر آن چیزی ز روی انتقام

ادامه‌ی ۳۹- سوره الزمر

  1. ۹- آیات ۴۳ تا ۵۲أَمِ اِتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اَللّٰهِ شُفَعٰاءَ قُلْ أَ وَ لَوْ کٰانُوا لاٰ یَمْلِکُونَ شَیْئاً وَ لاٰ یَعْقِلُونَ (۴۳) قُلْ لِلّٰهِ اَلشَّفٰاعَةُ جَمِیعاً لَهُ مُلْکُ اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ ثُمَّ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ (۴۴) وَ إِذٰا ذُکِرَ اَللّٰهُ وَ
  2. ۱۰- آیات ۵۳ تا ۵۸قُلْ یٰا عِبٰادِیَ اَلَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلیٰ أَنْفُسِهِمْ لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اَللّٰهِ إِنَّ اَللّٰهَ یَغْفِرُ اَلذُّنُوبَ جَمِیعاً إِنَّهُ هُوَ اَلْغَفُورُ اَلرَّحِیمُ (۵۳) وَ أَنِیبُوا إِلیٰ رَبِّکُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَأْت
  3. ۱۱- آیات ۵۹ تا ۶۷بَلیٰ قَدْ جٰاءَتْکَ آیٰاتِی فَکَذَّبْتَ بِهٰا وَ اِسْتَکْبَرْتَ وَ کُنْتَ مِنَ اَلْکٰافِرِینَ (۵۹) وَ یَوْمَ اَلْقِیٰامَةِ تَرَی اَلَّذِینَ کَذَبُوا عَلَی اَللّٰهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ أَ لَیْسَ فِی جَهَنَّمَ مَثْویً لِلْمُتَکَبِّرِینَ (۶۰) وَ یُنَجِّ
  4. ۱۲- آیات ۶۸ تا ۷۲وَ نُفِخَ فِی اَلصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِی اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ مَنْ فِی اَلْأَرْضِ إِلاّٰ مَنْ شٰاءَ اَللّٰهُ ثُمَّ نُفِخَ فِیهِ أُخْریٰ فَإِذٰا هُمْ قِیٰامٌ یَنْظُرُونَ (۶۸) وَ أَشْرَقَتِ اَلْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهٰا وَ وُضِعَ اَلْکِتٰابُ وَ جِیءَ بِالنَّبِی
  5. ۱۳- آیات ۷۳ تا ۷۵وَ سِیقَ اَلَّذِینَ اِتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَی اَلْجَنَّةِ زُمَراً حَتّٰی إِذٰا جٰاؤُهٰا وَ فُتِحَتْ أَبْوٰابُهٰا وَ قٰالَ لَهُمْ خَزَنَتُهٰا سَلاٰمٌ عَلَیْکُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهٰا خٰالِدِینَ (۷۳) وَ قٰالُوا اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ اَلَّذِی صَدَقَنٰا وَعْدَ
همه‌ی ۳۹- سوره الزمر ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.