پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

۲- سوره البقره

۸۵- آیات ۱۷۴ تا ۱۷۶

إِنَّ اَلَّذِینَ یَکْتُمُونَ مٰا أَنْزَلَ اَللّٰهُ مِنَ اَلْکِتٰابِ وَ یَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَناً قَلِیلاً أُولٰئِکَ مٰا یَأْکُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ إِلاَّ اَلنّٰارَ وَ لاٰ یُکَلِّمُهُمُ اَللّٰهُ یَوْمَ اَلْقِیٰامَةِ وَ لاٰ یُزَکِّیهِمْ وَ لَهُمْ عَذٰابٌ أَلِیمٌ (۱۷۴) أُولٰئِکَ اَلَّذِینَ اِشْتَرَوُا اَلضَّلاٰلَةَ بِالْهُدیٰ وَ اَلْعَذٰابَ بِالْمَغْفِرَةِ فَمٰا أَصْبَرَهُمْ عَلَی اَلنّٰارِ (۱۷۵) ذٰلِکَ بِأَنَّ اَللّٰهَ نَزَّلَ اَلْکِتٰابَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّ اَلَّذِینَ اِخْتَلَفُوا فِی اَلْکِتٰابِ لَفِی شِقٰاقٍ بَعِیدٍ (۱۷۶)

بدرستی که آن کسانی که می‌پوشند آنچه را فرو فرستاد خدا از کتاب و می‌فروختند بآن بهایی را کم آن گروه‌اند که نمی‌خورند در شکمهاشان مگر آتش را و نه سخن می‌کند ایشان را خدا روز قیامت و نه پاک می‌گرداند ایشان را و برای ایشان است عذاب دردناک (۱۷۴) آن گروه ایشانند که خریدند گمراهی را براه هدایت و خدای را بآمرزش پس چه شکیبا کرد ایشان را بر آتش (۱۷۵) این بسبب آنکه خدا فرو فرستاد کتاب را براستی و بدرستی که آنان که اختلاف کردند در کتاب هر آینه در مخالفتند دور (۱۷۶)

آن کسانی که بپوشند از عتاب

آنچه نازل کرد حقشان از کتاب

میفروشند آن کمال بی عدیل

از ره نقصان به شیئی بس قلیل

نیست مقصود آنکه بفروشند باز

بر کثیری تا در آن باشد جواز

بلکه با وی هر دو عالم اندک است

داند این مردی که در ره سالک است

آنکه بفروشد فزونی را به کم

نیست هیچش غیر آتش در شکم

آتشِ حرص است و از آن نارها

که بود در بطن آتش خوارها

بهر ایشان گفت زآن مایأکُلُونَ

کی خورند از غیر نار اندر بطون

نه سخن گوید مر ایشان را خدا

نه کند پاکیزه شان از ناروا

چون نگردند از هوای نفس پاک

هست ایشان را عذابی دردناک

این گروهند آنکه بخریدند باز

گمرهی را بر هدایت از مجاز

هم عذاب آخرت بر مغفرت

تا در این سوداء چه باشد معذرت

چه شکیبا کرده ایشان را به نار

این است صبر بد مآل ناگوار

این است بهر آنکه انزال کتاب

از خدا حق است و بر عین صواب

وآن کسان که اختلاف اندر کتاب

میکنند، اندر شقاقند و عذاب

این تخالف نزد اهل علم و دید

گشت باعث بر شقاقی بس بعید

ادامه‌ی ۲- سوره البقره

  1. ۸۷- آیه ۱۷۸یٰا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ اَلْقِصٰاصُ فِی اَلْقَتْلیٰ اَلْحُرُّ بِالْحُرِّ وَ اَلْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَ اَلْأُنْثیٰ بِالْأُنْثیٰ فَمَنْ عُفِیَ لَهُ مِنْ أَخِیهِ شَیْ‌ءٌ فَاتِّبٰاعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَ أَدٰاءٌ إِلَیْهِ بِإِحْسٰانٍ ذٰل
  2. ۸۸- آیه ۱۷۹وَ لَکُمْ فِی اَلْقِصٰاصِ حَیٰاةٌ یٰا أُولِی اَلْأَلْبٰابِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (۱۷۹)
  3. ۸۹- آیه ۱۸۰کُتِبَ عَلَیْکُمْ إِذٰا حَضَرَ أَحَدَکُمُ اَلْمَوْتُ إِنْ تَرَکَ خَیْراً اَلْوَصِیَّةُ لِلْوٰالِدَیْنِ وَ اَلْأَقْرَبِینَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَی اَلْمُتَّقِینَ (۱۸۰)
  4. ۹۰- آیات ۱۸۱ تا ۱۸۲فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ مٰا سَمِعَهُ فَإِنَّمٰا إِثْمُهُ عَلَی اَلَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اَللّٰهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ (۱۸۱) فَمَنْ خٰافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَیْنَهُمْ فَلاٰ إِثْمَ عَلَیْهِ إِنَّ اَللّٰهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ (۱۸۲)
  5. ۹۱- آیات ۱۸۳ تا ۱۸۷یٰا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ اَلصِّیٰامُ کَمٰا کُتِبَ عَلَی اَلَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (۱۸۳) أَیّٰاماً مَعْدُودٰاتٍ‌ فَمَنْ کٰانَ مِنْکُمْ مَرِیضاً أَوْ عَلیٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَیّٰامٍ أُخَرَ وَ عَلَی اَلَّ
  6. ۹۲- آیه ۱۸۸وَ لاٰ تَأْکُلُوا أَمْوٰالَکُمْ بَیْنَکُمْ بِالْبٰاطِلِ وَ تُدْلُوا بِهٰا إِلَی اَلْحُکّٰامِ لِتَأْکُلُوا فَرِیقاً مِنْ أَمْوٰالِ اَلنّٰاسِ بِالْإِثْمِ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ (۱۸۸)
  7. ۹۳- آیات ۱۸۹ تا ۱۹۰یَسْئَلُونَکَ عَنِ اَلْأَهِلَّةِ قُلْ هِیَ مَوٰاقِیتُ لِلنّٰاسِ وَ اَلْحَجِّ وَ لَیْسَ اَلْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا اَلْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِهٰا وَ لٰکِنَّ اَلْبِرَّ مَنِ اِتَّقیٰ وَ أْتُوا اَلْبُیُوتَ مِنْ أَبْوٰابِهٰا وَ اِتَّقُوا اَللّٰهَ لَعَلَّکُمْ تُفْل
  8. ۹۴- آیات ۱۹۱ تا ۱۹۴وَ اُقْتُلُوهُمْ حَیْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ أَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَیْثُ أَخْرَجُوکُمْ وَ اَلْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ اَلْقَتْلِ وَ لاٰ تُقٰاتِلُوهُمْ عِنْدَ اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرٰامِ حَتّٰی یُقٰاتِلُوکُمْ فِیهِ فَإِنْ قٰاتَلُوکُمْ فَاقْتُلُوهُمْ کَذٰلِکَ جَزٰاء
همه‌ی ۲- سوره البقره ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.