پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

۱۰۳- سوره العصر

۱- آیات ۱ تا ۳

بسم االله الرحمن الرحیم

وَ اَلْعَصْرِ (۱) إِنَّ اَلْإِنْسٰانَ لَفِی خُسْرٍ (۲) إِلاَّ اَلَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا اَلصّٰالِحٰاتِ وَ تَوٰاصَوْا بِالْحَقِّ‌ وَ تَوٰاصَوْا بِالصَّبْرِ (۳)

بنام خداوند بخشاینده مهربان

بطرف آخر روز (۱) بدرستی که انسان هر آینه در زیان کاریست (۲) مگر آنان که ایمان آوردند و کردند کارهای شایسته وصیت بیکدیگر نمودند براستی و وصیت نمودند بشکیبایی (۳)

هم قسم بر عصر یعنی بر زمان

و امتداد آن بقاء بیکران

آنکه می باشد زیانکار آدمی

از فزونی می رود سوی کمی

جز کسانی کاهل ایمانند و دین

کرده اند اعمال نیکو از یقین

سعیشان در کسب طاعات است بیش

کرده اند افزون حیات و خیر خویش

هستشان با هم وصیّت ها که آن

بر حق است و راست در ایمان و جان

همچو توحید خدای بی شریک

هم اطاعت بر رسل و اعمال نیک

هم وصیّت کرده اند ایشان به صبر

زآنچه می بکشد ز اعداء ظلم و جبر

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.