پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

قصاید

شمارهٔ ۶

به ما عید مولود شاهی مبارک

که بر ممکنات است مولا و مالک

علی ولی پیشوای خلایق

دلیل رسل رهنمای ملایک

رساننده عارفان بر مقاصد

رهاننده رهروان از مهالک

نه با او کس اندر کلامی مشابه

نه با او کس اندر مقامی مشارک

قضا گاه عزمش به طوف از تواضع

زمین روز رزمش به خوف از بلارک

نبودش یکی مرد اندر مقابل

ندیدش کسی پشت اندر معارک

برون از هر آنچ آید اندر تصور

فزون از هر آنچ آید اندر مدارک

هر آن کس که برداشت از مهر او دل

به جا باشد ار گشت مردود و هالک

در ایجاد برهان کل خلایق

به ارشاد میزان کل مسالک

ز مانند بودن به شیئی و شخصی

وجودش مقدس نمودش کذلک

به دفع بلیات مشکل گشایی

پناه اقالیم و غوث ممالک

الا ای خداوند ذوالعفوذ والعز

که بر توست از حق‌تعالی تبارک

همه عاجز از درک ذات و صفاتت

چه اقطاب و اصل چه اعراف سالک

تویی مقصد از کعبه بر خاکساران

ببخش ار قصوری شد اندر مناسک

خرابات عشقت صفی راست منزل

بس است این مقام از بهشت و ارائک

اگر وصف و حالی‌ست در من منافی

مدد کن که باشم از آن جمله تارک

ادامه‌ی قصاید

  1. شمارهٔ ۸نفس گردیده جری جرم فزون طاعت کم
  2. شمارهٔ ۹به سیزده از رجب آن بی‌قرین
  3. شمارهٔ ۱۰مطلق الذاتی که او دارنده اشیاستی
  4. شمارهٔ ۱۱جهل بر هم کتاب عقل و دفترای طولانی
  5. شمارهٔ ۱۲گل چرا ماند به گلشن بعد فوت گلعذاری
همه‌ی قصاید ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.