صائب
شمارهٔ ۱۴۸
قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی است
که عشق تازه عذاران بهار زنده دلی است
عزیزدار دل پاره پاره ما را
که شمع را پر پروانه مصحف بغلی است
صائب
ادامه‌ی متفرقات
- شمارهٔ ۱۵۰خیال طره او در دل خراب گذشت
- شمارهٔ ۱۵۱مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشت
- شمارهٔ ۱۵۲ترخنده از عرق به می ناب زد رخت
- شمارهٔ ۱۵۳هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاست
- شمارهٔ ۱۵۴ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاست
- شمارهٔ ۱۵۵ما را بهشت نقد، تماشای دلبرست
- شمارهٔ ۱۵۶چون غنچه گر زبان تو با دل موافق است
- شمارهٔ ۱۵۷موج خطر سفینه اهل توکل است
درباره‌ی صائب
ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.