پرش به محتوای اصلی
ابوالفرج رونی ابوالفرج رونی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷

بر یاد جمال ملک چشمم به غنود

از لفظ قضا شنو که گوشم چه شنود

ای خفته رساندت به آزادی زود

گر بنده رشید خاص را خواهی بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹گفتم که ز خردی دل من نیست پدید
  2. شمارهٔ ۲۰چون باز به صید یاوه باز تو شود
  3. شمارهٔ ۲۱تا جزع هوات را دلم حرز افتاد
  4. شمارهٔ ۲۲پیوسته مرا دل به هوای تو کشد
  5. شمارهٔ ۲۳از هر که دهد پند شنودن باید
  6. شمارهٔ ۲۴ای مایه اعتصام خلق ای منصور
  7. شمارهٔ ۲۵در ظلمت شبهای فراق ای دلبر
  8. شمارهٔ ۲۶از بهر چرا مرا نداری معذور
همه‌ی رباعیات ←

ابوالفرج رونی درباره‌ی ابوالفرج رونی

ابوالفرج ابن مسعود رونی (درگذشتهٔ ۵۲۵ هجری قمری)، در رونه از قراء نیشابور متولد شد. چون مدتی در لاهور زیست او را لاهوری نیز گفته‌اند. آغاز شهرت او از هنگام ورودش به دربار سلطان ابراهیم بن مسعود غزنوی بود و در زمان پسرش سلطان مسعود غزنوی ادامه یافت. انوری از سبک او پیروی کرد. نامش بلفرج نیز ضبط شده‌است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.