پرش به محتوای اصلی
رضاقلی خان هدایت رضاقلی خان هدایت

روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین

بخش ۲ - روضهٔ اول از تذکرهٔ ریاض العارفین در نگارش برخی از احوال و اقوال جمعی از کبراء دین من المشایخ و العارفین قدس ارواحهم و اعلی اللّه مقامهم

ابایزید بسطامی

ابراهیم لاری

حسین هروی

ابوالحسن خرقانی

ابوذر بوزجانی

حسین بیضادی

ابوسعید مهنه

امیر مازندرانی

حسن شاملو

انصاری هروی

ابوعبدالله شیرازی

حزین لاهیجی

احمد جامی

بوحفص خوزی

حسین کاشی

امین بلیانی

برهان کرمانی

حقی خوانساری

ابوالوفا خوارزمی

باباشاه عراقی

حسان اسدی

اوحدی مراغه

بیدل دهلوی

خسرو دهلوی

احمد غزالی

بینوای بدخشانی

خواجوی کرمانی

اوحدی کرمانی

بسحق شیرازی

خلیل طالقانی

آذری طوسی

بهائی عاملی

خیال هروی

اسیری لاهیجی

تمکین بمی

خاطری کاشی

ابوعلی رودباری

تشبیهی کاشی

داعی شیرازی

ایزدی یزدی

ثابت بدخشانی

رضی الدین نیشابوری

انسی جنابندی

جامی جامی

رافعی نیشابوری

ابوعلی مصری

جمالی دهلوی

القزوینی

ابراهیم اردوبادی

جمالی اردستانی

رضی غزنوی

ابراهیم بدخشانی

جلال الدین محمدبلخی رومی

روزبهان شیرازی

اسیری اصفهانی

حمیدالدین ناگوری

رضی آریتمایی

رایج هندی

ضیای کاشی

فیضی دکنی

رفیقای یزدی

ضیاء کرمانی

فغانی شیرازی

زرکوب تبریزی

طاهر همدانی

قاسم تبریزی

زین الدین خوانی

طاهر انجدانی

قطب الدین کاکی

زرگر اصفهانی

ظهیرشفردهی اصفهانی

قتالی خوارزمی

زین الدین تایبادی

عبدالله بلیانی کازرونی

قادری هندی

سعدالدین حموی

عبدالخالق عجدوانی

قیری بغدادی

سلطان ولد رومی

عراقی همدانی

قطب جامی

سیف الدین باخرزی

عزیز نسفی

کمال خجندی

سحایی استرابادی

علی رامتینی بخارائی

گلشن دهلوی

سرمد کاشی

عین القضاة همدانی

کاهی کابلی

سعدی شیرازی

علاء الدوله سمنانی

کوهی شیرازی

شقیق بلخی

علی همدانی

کاتبی ترشیزی

شهاب سهروردی

علی شیرازی

لطف الله نیشابوری

شرف عراقی

عماد کرمانی

لولی هندوستانی

شبلی بغدادی

علمی قزوینی

محی الدین عربی

شاه سنحان خلفی

عظیم دهلوی

مجدالدین بغدادی

شرف منیری

عابد بیرمی لاری

محمد غزالی طوسی

شمس سیستانی

عبدالله ختلانی

معین چشتی هروی

شمس الدین کرمانی

عطار نیشابوری

مسعود بخارائی

شاه بدخشانی

غزالی مشهدی

مؤمن یزدی

شکیب شیرازی

غربتی لاهوری

مشقی دهلوی

صفی سبزواری

غیری کرمانی

مرشدی زواره‌ای

صدرالدین قونیوی

فرید دهلوی

معزبی تبریزی

صفی الدین اردبیلی

فقیر دهلوی

مجدوب تبریزی

صفی الدین یزدی

فکری گیلانی

محمد مازندرانی

صفیای اصفهانی

فضل الله مشهدی

مراد قزوینی

محمد دهلوی

نظامی گنجه‌ای

وصفی کرمانی

مؤذن خراسانی

نوربخش قهستانی

همتی بلخی

مجنون عامری

ناصر بخارائی

هاشمی کرمانی

محمود شبستری

نشانی دهلوی

هارون جوینی

مختوم نیشابوری

نعیمی مشهدی

هندو خواجه ترکستانی

نجم الدین خوارزمی

ناظر کازرونی

یعقوب ساوجی

نعمت الله کرمانی

وحشت بختیاری

یحیی نیشابوری

نجم الدین رازی

واثق نیشابوری

یقینی لاهیجی

نظام دهلوی

واله داغستانی

یوسف تبینی

ادامه‌ی روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین

  1. بخش ۴ - گلبن دوم در بیان طبقات سالکین طریقتبدانکه اگرچه عوام، فرق حلولیه و تناسخیه و اتحادیه و عشاقیه و واصلیه و غیرهم را از صوفیه می‌خوانند و اما صوفیه ایشان را باطل و ایشان را کافر دانند. و مشرب عرفای این طایفه این است که صوفی یک فرقه است ولی به اعتبار رجوع ایشان به خلق به جهت ارشاد، مسمی به شیخ
  2. بخش ۵ - گلبن سوم در اَمر به ذکر و اظهار فضل اهل ذکر و مجلس ایشانبدان که این طایفهٔ عالیه می‌فرمایند که آیات و احادیث در امر به ذکر کثیر موقتاً و غیر موقت بسیار است که جهولی انکار آن نمی‌تواند نمود. اما آیات احزاب: قالَ اللّهُ تَعالَی یا أیُّها الّذینَ آمَنُوا اذْکُروا اللّهَ ذِکْراً کَثیراً و سَبِّحُوْهُ بُکْرَةً وَاَ
  3. بخش ۶ - گلبن چهارم در تبیین ذکر و فکر اهل عرفانبدان که طریقهٔ اهل معرفت و سلوک، ذکر و فکر است و بیشتر ذکر خفی است که به اجازه مشغول به آن می‌باشند و ایشان می‌گویند که ذکر خفی از جلی، افضل است. اولاً بر طبق اخبار، ثانیاً به طریق عقل و ذکر بر چهار قسم است چنانکه قالَ اللّهُ تَعالَی وَاذْکُرْرَبَّکَ فی ن
  4. بخش ۷ - گلبن پنجم در تعریف انسان کامل و سلسلهٔ اهل طریقتپوشیده نماند که انسان کامل را به اسامی مختلفه می‌خوانند و ازوجهی و مناسبتی مسمی به اسمی می‌نمایند. چون از عالم حقایق و دقایق خبر می‌رساند لهذا گاهی جبرئیلش گویند و چون از معارف و مکارم به طالبان، رزق بخش است، میکائیلش نامند و چون مریدان را از معاد و بازگش
  5. بخش ۸ - گلبن ششم در ذکر بعضی از اصطلاحات عارفینبر رأی عقلای باانصاف ظاهر است که هر طایفه را از علما و غیره اصطلاحی مخصوص است که در استعمال آن منفردند ودیگران را از آن حظی و نصیبی نیست. لهذا این طایفهٔ عالیه، عبارات و اصطلاحات خاصی دارند که بدون اطلاع و استحضار از آن، درک کلام ایشان متعذر است. کما قال
  6. بخش ۹ - ابایزید بسطامی قُدِّسَ سِرُّهآن جناب، از معارف عارفین و نام شریفش طیفور بن عیسی است. مرید و سقای سرای حضرت امام الصامت و الناطق امام جعفر بن محمد الصادق بوده و صد و دوازده پیر را نیز خدمت نموده. مشایخ طریقت وی را به بزرگواری ستوده‌اند و در حق او سخنان بسیار فرموده‌اند. قال شیخ جنید ا
  7. بخش ۱۰ - ابوالحسن خرقانی قُدِّسَ سِرُّهاسم شریفش علی بن جعفر و دویست سال بعد از زمان سلطان العارفین ابایزید ظهور نموده و گویند سلطان از ظهور وی خبر داده و آن خبر مطابق واقع افتاده. هم گفته‌اند که روحانیت سلطان او را تربیت کرده و در گلشن معنی، نهال وجود او را پرورده، اما به حسب ظاهر اجازه و ترب
  8. بخش ۱۱ - ابوسعید مهنه قُدِّسَ سِرُّهاسم آن جناب فضل اللّه ابن ابوالخیر است. از صغر سن ریاضات شاقه می‌کشید و شراب ذوق و حال می‌چشید. لقمان سرخسی که ازمجانین عاقل و مجاذیب کامل بود، او را به شیخ ابوالفضل سرخسی سپرده، تا تربیت نمود. به صحبت جمعی از بزرگان رسیده و زحمت بسیار از ابنای زمان دیده.
همه‌ی روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین ←

رضاقلی خان هدایت درباره‌ی رضاقلی خان هدایت

رضاقلی خان متخلص به هدایت (زادهٔ نیمهٔ محرم الحرام ۱۲۱۵ هجری قمری معادل ۱۸ خرداد ۱۱۷۹ هجری شمسی در تهران و درگذشتهٔ ماه ربیع‌الاول سال ۱۲۸۸ هجری قمری معادل ۸ تیر ۱۲۵۰ هجری شمسی تهران) ادیب، شاعر و تذکره‌نویس سدهٔ سیزدهم هجری قمری در ایران در دوران حکومت قاجار بود. وی از ابتدای جوانی شعر می‌سرود و «چاکر» تخلّص می‌کرد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.