امیر پازواری
شمارهٔ ۲۸۴
حاشا که تنه ندیینْ طاقتْ بُویی
وَرْزمهْ تنه مهرْ که عبادتْ بویی
ته دستِ که سینهْ جراحتْ بُویی
خسّمه تنه کَشْ که فراغتْ بویی
امیر پازواری
ادامه‌ی دوبیتی‌ها
- شمارهٔ ۲۸۶سَرْ رهْ بشسّی، زلفْ ره برُو بساتی
- شمارهٔ ۲۸۷یُوسف صفتْ چاهِ بنْ مأوا بساتی
- شمارهٔ ۲۸۸اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی،
- شمارهٔ ۲۸۹امیر گنه: دستِ فَلک وایی وایی!
- شمارهٔ ۲۹۰پشمالی وشکومه ته شروبره مایی
- شمارهٔ ۲۹۱چکنْ چکنْ چیرهْ عَرقْ یا گلُویی؟
- شمارهٔ ۲۹۲امیر گنه: این ره که دَنی بکاشتی
- شمارهٔ ۲۹۳زنگی دیمه که سرچشمه‌ی حیات بویی
درباره‌ی امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.