شمارهٔ ۵۷

ادامه‌ی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها

1. شمارهٔ ۵۹دل را تو همه جگر دهی افسوس است
2. شمارهٔ ۶۰افسوس که عمر رفت و هشیاری نیست
3. شمارهٔ ۶۱تا گوش دلت به غفلت است آکنده
4. شمارهٔ ۶۲زین سان که تُوی دیده به خاک آکنده
5. شمارهٔ ۶۳این دل نه همانا که تو با راه آیی
6. شمارهٔ ۶۴صد زخم چشید نفس و افگار نشد
7. شمارهٔ ۶۵در هیچ سری مایهٔ اسراری نه
8. شمارهٔ ۶۶هرگز دل من واقف اسرار نشد