عمان سامانی
شمارهٔ ۱
آتشی دوش ز رخساره برافروخته بود
دیده گر آب نمی ریخت مرا سوخته بود
گفت «عمان » ز چه رو دم نزنی ز آتش عشق
گفتم آن کس که دلم سوخت لبم دوخته بود
عمان سامانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳تا به کف تاری از آن طره طرار افتاد
- شمارهٔ ۴«عمان » چه نثار شعرهای تو کند
- شمارهٔ ۵زآن دم که ملازم رکابم کردی
درباره‌ی عمان سامانی
میرزا نوراﷲ بن میرزا عبداﷲ بن عبدالوهاب چهارمحالی اصفهانی ملقب به تاج الشعراء مشهور به عمان سامانی از شاعران معروف شهر سامان از توابع شهرستان شهرکرد استان چهارمحال و بختیاری ایران است. وی از شاعران صاحب نام و پر آوازه سالهای ۱۲۵۸ تا ۱۳۲۲ قمری است، نیاکان او همه از دری سرایان، پارسی گویان و آذری سرایان اعصار خود بوده‌ان...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.