پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

رباعیات

شمارهٔ ۷

دینم (به) محمد و علی هست درست

در شوره زمین خارجی هیچ نرست

خواهی که ز حوض کوثرت آب دهند

رو مذهب «شاه » گیر و آن دین درست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹فرقان رخت که فرق فرقان بشکست
  2. شمارهٔ ۱۰بیخ شجر قدس مرا در جان است
  3. شمارهٔ ۱۱آن نقطه که نکته ای در او پنهان است
  4. شمارهٔ ۱۲من مظهر نطق و نطق حق ذات من است
  5. شمارهٔ ۱۳طوف سر کوی یار طاعات من است
  6. شمارهٔ ۱۴آنم که خدای محض در پشت من است
  7. شمارهٔ ۱۵آنم که جهان چو حلقه در مشت من است
  8. شمارهٔ ۱۶ذرات جهان روشن از انوار من است
همه‌ی رباعیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.