پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

رباعیات

شمارهٔ ۶۶

خورشید ازل بتافت از روزن تن

تا چهره خود ببیند اندر روزن

گوید که چو روزن از میان برخیزد

«من باشم و من باشم و من باشم و من »

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۸ای ختم همه امام گردیده چو نون
  2. شمارهٔ ۶۹این کرسی چارپایه جسم ببین
  3. شمارهٔ ۷۰دلبر چو به تیغ دست می یازد بین
  4. شمارهٔ ۷۱ای آیت نور، پرتو غبغب تو
  5. شمارهٔ ۷۲یاقوت لبا! لعل بدخشانی کو؟
  6. شمارهٔ ۷۳خواهی که به سرچشمه جان یابی راه
  7. شمارهٔ ۷۴ - ستایش فضل‌الله نعیمیبنمود جمال ذات از روی چو ماه
  8. شمارهٔ ۷۵ای روی تو کشف صورت حق کرده
همه‌ی رباعیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.