پرش به محتوای اصلی
منوچهری منوچهری

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۳

هر که را شاه جهان بردارد و بنوازدش

در سخا گر قطره‌ای باشد چو صد دریا شود

آن نمی‌بینی که در باغ و چمن از خارها

در بهاران ز ابر نیسانی چه گل پیدا شود

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۵زده به بزم تو رامشگران به دولت تو
  2. شمارهٔ ۶درع بش، آتش جبین، گنبد سرین و آتش کتف
  3. شمارهٔ ۷گر ندانی ز زاغور بلبل
  4. شمارهٔ ۸آرغده بر ثنای تو جان منست از آنک
  5. شمارهٔ ۹چو رستم گشت در کوشش، چو حاتم گشت در بخشش
  6. شمارهٔ ۱۰مهرهٔ ناچخ بکوبد مهره‌های گردنان
  7. شمارهٔ ۱۱نوآیین مطربان داریم و بربط‌های گوینده
  8. شمارهٔ ۱۲عجب دلتنگ و غمخوارم، ز حد بگذشت تیمارم
همه‌ی ابیات پراکنده ←

منوچهری درباره‌ی منوچهری

ابوالنجم احمد بن قوص بن احمد دامغانی شاعر نیمهٔ اول قرن پنجم هجری قمری است. وی پس از تحصیل علوم و فضایل به خدمت امیر منوچهر فلک المعالی پسر شمس المعالی امیرقابوس وشمگیر والی گرگان رسید و به همین جهت تخلص منوچهری را اختیار کرد. وی بر ادب عربی و اشعار شاعران عرب و بر احوال و آثار شاعران پارسی احاطه داشت و نیز بر علوم دین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.