کمال خجندی
شمارهٔ ۳۴
گفتم چه زنم در غم تو گفت که آه
گفتم چه کنم در پی تو گفت نگاه
گفتم که کجا روم ز دست غم تو
گفتا که بتون و تنجه و آب سیاه
کمال خجندی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳۶ای آیت کارگاه صنع صمدی
- شمارهٔ ۳۷ای آنکه تویی سوار در هر هنری
- شمارهٔ ۳۸ای گشته تو مشهور به شیرین سخنی
- شمارهٔ ۳۹با قامتت ای لاله رخ سوسن بوی
- شمارهٔ ۴۰زلف تو که داشت عادت دل شکنی
- شمارهٔ ۴۱گفتم جانا گفت بگو گر مردی
- شمارهٔ ۴۲گفتم چشمم گفت مگر بی بصری
- شمارهٔ ۴۳گفتم چه کند دفع غمم؟ گفت که مِی
درباره‌ی کمال خجندی
کمال‌الدین مسعود خُجندی معروف به شیخ کمال و کمال خجندی از عارفان و شاعران پارسی‌گوی قرن هشتم هجری بود. تولدش در خجند فرارود بود؛ اما پس از سفر حج در تبریز ساکن شد. شیخ کمال در خدمت سلطان حسین جلایر درآمد و در خانقاهی که سلطان برای او ساخته بود به سر می‌برد. وی از شاعران بزرگ اواخر قرن هشتم است که مخصوصاً در غزل سرایی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.