خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۲ - فی الاستیهاب و طلب الجایزه
زهی رفیع جنابی که چون بیوت عناکب
سپهر بر در ایوان رفعت تو تنیده‌ست
هیاکل ملکی صورت و وجود تو معنی
معاقد فلکی قفل و خاطر تو کلیدست
از آن محیط بنزد تو آب روی ندارد
که قطره ئیست که از ابر بخشش تو چکیده‌ست
برین حدیقه ی خضرا گل شقایق شرقی
شکوفه ئیست که از باغ دولت تو دمیده‌ست
همای روح که دارد و رای سدره نشین
کبوتریست که از برج همّت تو پریده‌ست
بصد هزار قران در کمال فضل و معانی
فلک نظیر تو با صدر هزار دیده ندیده‌ست
چرا بلرزه در افتاده است بحر در فشان
اگر حدیث دل و دست معطیت نشنیده‌ست
جهان مطاوع حکم تو باد و دهر متابع
که او کزین جهان شد که خدمت تو گزیده‌ست
دوام عمر تو چندانکه بهر بنده نوشتی
بقای خصم تو چندین کزان ببنده رسیده‌ست