پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

غزلیات

شمارهٔ ۲

ای روی تو آرزوی دل‌ها

شادیّ غمت به روی دل‌ها

ای حلقۀ زلف تو همیشه

آشفته ز گفت‌وگوی دل‌ها

بشکسته به جویبار عشقت

سنگین دل تو سبوی دل‌ها

در انگله‌های زلف مشکینت

افکند زمانه گوی دل‌ها

غارتگر زلف تو میان چیست

در بسته به جست‌وجوی دل‌ها

پی در پیِ تو هزار فرسنگ

بتوان آمد به بوی دل‌ها

تا با دهن تو می‌نشیند

بس تنگ شدست خوی دل‌ها

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴گل رَخت به باغ در فکندست
  2. شمارهٔ ۵هر که را دل به اختیار خودست
  3. شمارهٔ ۶شاخ سرسبز و چمن دلشادست
  4. شمارهٔ ۷هر که اندر موسم گل همچو گل می خواره نیست
  5. شمارهٔ ۸بس شگرفست کار و بار لبت
  6. شمارهٔ ۹کی بود؟ کی؟ که در آیم ز درت
  7. شمارهٔ ۱۰ندانم غنچه را بلبل چه گفته‌ست
  8. شمارهٔ ۱۱دل غنچه را باز این غم گرفتست
همه‌ی غزلیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.