پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

رباعیات

شمارهٔ ۸۴

بس فیض که از چلیم اندوخته‌ام

بر وی نظر خواهش از آن دوخته‌ام

دودش که ز سینه هر نفس برگردد

دارد پیغامی از دل سوخته‌ام

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۶وقتی گر بود همچو گوهر اشکم
  2. شمارهٔ ۸۷در راه وصالت ای بت کج کلهم
  3. شمارهٔ ۸۸صحّت ز علی مرتضی می‌خواهم
  4. شمارهٔ ۸۹دایم به سراغ سر کوی تو دوم
  5. شمارهٔ ۹۰پیوسته به دوران تو ای چرخ کهن
  6. شمارهٔ ۹۱افسوس که شد به دل بهارت به خزان
  7. شمارهٔ ۹۲طعن این همه بر چرخ ستم پیشه مزن
  8. شمارهٔ ۹۳جویا خود را به شعر مشهور مکن
همه‌ی رباعیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.