شمارهٔ ۱۲

ادامه‌ی در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها

1. شمارهٔ ۱۴تا چند فلک جامه غم می‌دوزد
2. شمارهٔ ۱۵بازم ز غم زمانه جان می‌سوزد
3. شمارهٔ ۱۶گرچه به ستم چرخ به من دست گشود
4. شمارهٔ ۱۷هر گه که گلی تازه به صبحم بنمود
5. شمارهٔ ۱۸چون از من دلخسته به یکباره رمید
6. شمارهٔ ۱۹تا رفته‌ای از بر من ای فخر کبار
7. شمارهٔ ۲۰هرچند جهان کرد شهان را در گل
8. شمارهٔ ۲۱در درد فراق یک زمان نغنودم