پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۲۱۷

پرسید ز یار خود، یکی از یاران

کی دوست بگو چگونه ای؟ گفت ای جان

فرسوده شد از خوردن نعمت دندان

لیک ازگله، یک روز نیاسود زبان

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱۹نه قصّهٔ سرسری، نه بازی ست سخن
  2. شمارهٔ ۲۲۰آن راحت جان و دل شیدایی من
  3. شمارهٔ ۲۲۱ای دیدهٔ زار من چه خواهی کردن؟
  4. شمارهٔ ۲۲۲صوفی، اگرت هوای کشف است و یقین
  5. شمارهٔ ۲۲۳یاران عزیز و نور بینایی من
  6. شمارهٔ ۲۲۴حق ظاهر و خلق در حجاب افزودن
  7. شمارهٔ ۲۲۵آمد سحر آن نگار خونین جگران
  8. شمارهٔ ۲۲۶ای گل تو به بویی دل خود شاد مکن
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.