پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

قصاید

شمارهٔ ۳۷

کجاست آن صنم سرو قد سیم اندام

کجاست آن بت خورشید روی ماه غلام

شگرف شاهد شمشاد قد شیرین لب

همای فاخته طوق و تذرو کبک خرام

عقاب کنیه و طاووس حسن و طوطی خط

سیم اندام

شکسته قیمت شکر به لعل مرجان رنگ

ببرده رونق عنبر به خط غالیه فام

گسسته رسته پروین بدان دو رسته در

نهفته چهره چون خور به زلف همچو غمام

به ماه و سرو اگر خوانمش روا نبود

که ماه و سرو ندارند حسن آن مه تام

چو ماه بودی اگر مه در آمدی به سخن

چو سرو بودی اگر سرو برگرفتی گام

نیافت ماه سخنگوی را کسی به جهان

ندید سرو روان را کسی به هیچ ایام

فروغ عارض او از کجا و مه ز کجا

لطافت قد او خود کدام و سرو کدام

ادامه‌ی قصاید

  1. شمارهٔ ۳۹بهشتی شد دگر عالم چو روی حور عین خرم
  2. شمارهٔ ۴۰شب وداع چو بنمود چرخ آینه گون
  3. شمارهٔ ۴۱چند در دل آتش سود ای جانان داشتن
  4. شمارهٔ ۴۲الامان الامار جان جهان
  5. شمارهٔ ۴۳سپیده دم چو دمیدن گرفت بوی چمن
  6. شمارهٔ ۴۴زهی انا مل و کلکت گره گشای جهان
  7. شمارهٔ ۴۵چیست آن گوهر که می زاید ز دو دریا روان
  8. شمارهٔ ۴۶زندگانی شهریار زمین
همه‌ی قصاید ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.