شمارهٔ ۱۲۰

ادامه‌ی غزلیات

1. شمارهٔ ۱۲۲ملایم می شود در گفتگو هر کس که کامل شد
2. شمارهٔ ۱۲۳جامم به غیر کاسهٔ زانوی فکر نیست
3. شمارهٔ ۱۲۴تو نونهالی و ما همچو ریشه ایم تو را
4. شمارهٔ ۱۲۵ما بادهٔ عتاب ز لعل تو می کشیم
5. شمارهٔ ۱۲۶به چشم کم مبین در نامهٔ اعمال ما زاهد
6. شمارهٔ ۱۲۷بس که جانش بر لب از رنج خمار ِ مِی رسید
7. شمارهٔ ۱۲۸گر نباشد گل به فرق ما چو گلبن گو مباش
8. شمارهٔ ۱۲۹آدمی در عهد پیری بی خرد گردد غنی