پرش به محتوای اصلی
فیض کاشانی فیض کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۰

ای فیض بسی موعظه گفتی به عبث

در گوش نکردی در و سفتی به عبث

نوری بدل کسی نمی‌بینم من

بس خانه تاریک که رفتی به عبث

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲با وصل تو دست در کمر نتوان کرد
  2. رباعی شمارهٔ ۱۳ای خسته ترا آن سر کو میسازد
  3. رباعی شمارهٔ ۱۴این گلشن دهر عاقبت گلخن شد
  4. رباعی شمارهٔ ۱۵ایمان درست عشق کیشان دارند
  5. رباعی شمارهٔ ۱۶شادم که غمت همره جان خواهد بود
  6. رباعی شمارهٔ ۱۷دیدم دیدم که هر چه دیدم حق بود
  7. رباعی شمارهٔ ۱۸یا رب تو مرا به خواهش من مگذار
  8. رباعی شمارهٔ ۱۹در گوشهٔ انزوا خزیدن خوش تر
همه‌ی رباعیات ←

فیض کاشانی درباره‌ی فیض کاشانی

ملا محمد محسن فیض کاشانی شاعر قرن یازدهم و معاصر با شاه عباس دوم بوده است. او در سال ۱۰۰۷ هجری قمری در کاشان متولد شد و پس از پایان مقدمات علوم و دانشهای زمان خویش به شیراز رفت و به حلقهٔ شاگردان ملاصدرا پیوست و سرانجام با دختر وی ازدواج نمود. وی از علمای بزرگ عهد خویش محسوب می‌شده و تألیفاتی در علوم عقلیه و نقلیه و...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.