فتحعلی‌شاه
شمارهٔ ۲۰
ساقیا کو ساغرت چون گشت طالع آفتاب
گر ایاغی گیرم از دستت شوم مست و خراب
واعظا این پندهای بی‌حسابت تا به کی
تا به کی ترسانیم از پرسش روز حساب
پندم ای زاهد ز می خوردن مده انصاف ده
کآمد ایام بهار و عهد مستی و شباب
ناله‌ای کز عشق آن دلدار از دل برکشم
نزد اهل درد باشد به ز آهنگ رباب
رشته عمرت نشد تا قطع خاقان در جهان
روی از گیسوی پرتاب نکورویان متاب